Uzun zamandir listemde olan Gisaengchung (Parasite) filmini nihayet izleyebildim. Film, sınıf meselesini semboller ve metaforlar üzerinden, akıcı bir dille anlatan oldukça başarılı bir film. Filme adını veren "parazit", alt sınıfın hayatta kalabilmek için zenginlere tutunmasını anlatıyor. İşin ilginci, onların da altında, aynı yaşam için mücadele eden başka "parazitlerin" olduğunu göstermesi. Filmin en başarılı metaforlarindan biri koku. Aile her şeyi kusursuz yapsa bile üzerlerine sinmiş o varoşluk kokusunu gizleyemiyor ve sınıf atlayamayacaklarını her seferinde hatırlıyoruz. Bodrum, merdivenler, hamamböceği, kaya gibi diğer semboller de aynı fikri destekliyor. Özellikle finalde çocuğun babasını kurtardığını sandığımız sahnenin aslında bir hayal çıkması oldukça etkileyiciydi. Harari'nin Sapiens'indeki ortak mitler fikrine benzer; belki de hepimizi ayakta tutan şey, bir gün o tarafta olabileceğimize dair kurduğumuz hayaller. Buna rağmen filmi kusursuz bulmadım elbette. Bazı metaforların altını gereğinden fazla çiziyor, gözümüze gözümüze sokuyor. Seyirciye biraz daha yorum alanı bırakabilirmiş. Yine de Bong Joon Ho'nun anlatım ritmi, kara mizahı ve Güney Kore sinemasına özgü dili sayesinde film sonuna kadar ilgiyi canlı tutuyor. Film notum 8/10.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder